کد خبر: ۸۱۷۳۳

تاریخ انتشار: ۱۸ آذر ۱۳۹۵ - ۱۳:۳۸

 

ویژگی های دورۀامامت امام حسن عسکری(ع)

بیان کردن بحث استفاده از غیبت از ویژگی های شاخصی است که منحصر به دوران امامت امام حسن عسکری(ع) منجر می شود.

عقیق:همزمان با فرارسیدن شهادت امام حسن عسکری(ع)، حجت الاسلام والمسلمین سید جلال موسویان کارشناس مذهبی در گفتگویی در خصوص اهمیت شهر سامرا و حصر این امام بزرگوار گفت: حضرت امام حسن عسکری(ع) با 28 سال سن، از دوران کودکی همراه پدر بزرگوارشان امام هادی النقی(ع) به سامرا تبعید شدند و در 6 سالی به امامت می پرداختند، 15 سال از عمرشریفشان را در اوج جوانی به همراه خانواده در زندان به سر می بردند.

وی پیرامون ویژگی های امامت امام حسن عسکری(عج) بیان کرد: در طول تاریخ هیچ یک از ائمه معصومین(ع) ما به اندازه امام حسن عسکری(ع) اذیت نشدند، در حالی که حضرت(ع) همیشه از سمت حکومت زمانه خود تحت کنترل بودند و باید هر دو روز یکبار گزارش کاملی از اتفاقات زندگی و پیرامون خود می دادند.

حجت الاسلام والمسلمین موسویان ادامه داد: یکی دیگر از ویژگی های امامت امام حسن عسکری(ع)، بیان کردن بحث استفاده از غیبت بود، در دوره ی ائمه معصومین(ع) موضوع غیبت بیان شده بود اما هیچ یک از امامان ما به اندازه آن حضرت(ع) برای مردم گفته و نمایان نشده بود.

وی با بیان اینکه یکی از نکات مهم زندگی امام حسن عسکری(ع)، تولد حضرت موعود(ع) بود، اظهار‌داشت: یکی از ارکان بسیار مهم و خطیر زندگی حضرت عسکری(ع) به دنیا آمدن حضرت مهدی(عج) بود، تا جایی که تمام دشمنان و حکومت سلطه از ترس محقق شدن میلاد منجی عالم(عج) نام تمام پسران شهر را مهدی نهاد، تا با به دنیا آمدن امام مهدی(عج) افکار به سمت این خانواده معطوف نشود.

وی افزود: همچنین پس از تولد حضرت مهدی(عج) معرفی امام برای حفظ جان و ادامه رسالت نبوی به خواص گفته شد و عوام مردم جامعه در جریان نبودند.

حجت الاسلام والمسلمین موسویان درخصوص اهمیت شهر سامرا و سرداب امام زمان(عج) بیان کرد: به طور کلی شهر سامرا از دیرباز با بررسی در بعد‌های مختلف سیاسی و مذهبی حائز اهمیت بوده و سرداب امام زمان(عج) که از زمان غیبت برای مردم شناخته شده است به دلیل تشرفاتی که بزرگان دینی به محضر آن حضرت(عج) داشتند، هم برای جامعه مسلمین و هم وهابیت مهم شده است، در حالی که همچنان در طول تاریخ جنگ و تخریب های پی درپی در شهر سامرا دیده می شود.

منبع:باشگاه خبرنگاران

یاد درگذشتگان .../مرحوم مغفور حاج غلامحسین اسماعیلی کریزی

 

 

 

یاد درگذشتگان .../مرحوم مغفور حاج غلامحسین اسماعیلی کریزی

 

 

• baghdashtkariz270498639‌ پنجشنبه است و دلم برای آنهایی که دیگر ندارمشان تنگ است جای خالی عزیزان
  چه مهمانان بی دردسری هستند رفتگان نه به دستی ظرفی را آلوده میکنند و نه به حرفی دلی را
  تنها به فاتحه ای قانعند

یاددرگذشتگان...مرحوم مغفورحاج غلامحسین اسماعیلی کریزی

 

 

• پنجشنبه هست شاخه گلی بفرستیم برای تموم آنهایی که در بین ما نیستند ولی دعاهاشون هنوز کارگشاست، یادشون همیشه با ماست و جاشون بین ما خالیه، دلمون خیلی وقتها هواشونو می کنه, امادیدارشون میفته به قیامت, شاخه گلی به زیبایی یک فاتحه.. .
  مرحوم مغفورحاج غلامحسین اسماعیلی کریزی، شادی روحش صلوات، اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

احمد اسماعیلی کریزی ...

فراموش نکن :

رشد_فردی

فراموش نکن :
از دشمنی تا دوستی ،
یک لبخند؛
از جدائی تا پیوند ،
یک قدم؛
از توقف تا پیشرفت ،
یک حرکت؛
از‌کینه تا بخشش ،
یک گذشت؛
و از نفرت تا علاقه،
یک محبت است.

مواظب این یکها باشیم.

چگونگی شهادت امام حسن عسکری (ع)

 

چگونگی شهادت امام حسن عسکری (ع) :
معتمد در ربیع الاول سال 260 هجری قمری بوسیله یکی از نزدیکانش امام حسن عسکری(ع) را با زهر مسموم نمود. امام در اثر آن ، چند روز در بستر بیماری قرار گرفتند و در این ایام معتمد پیوسته پزشکان درباری را بر بالین امام می فرستاد تا مردم گمان کنند که حضرت از بیماری طبیعی رنج می برد.از طرفی ضمن مداواى حضرت و کسب وجهه عمومى اوضاع و شرایط را زیر نظر بگیرند و رفت و آمدها را به کنترل در بیاورند اگر صحنه مشکوکى در رابطه با جانشینى و امامت پس از امام حسن(ع) دیدند آن را گزارش کنند(4)
امام پس از مدت کوتاهی بیماری شدید، در روز جمعه هشتم ماه ربیع الاول سال 260هجری هنگام نماز صبح به شهادت میرسد
ایشان در بیست و هشت سالگى از دنیا رفتند و دوره‏ امامتشان فقط شش سال طول کشید. بنابر تواریخ، تمام این مدت شش سال یا در حبس بودند یا اگر هم آزاد بودند ممنوع المعاشر و ممنوع الملاقات بودند. از نظر معاشرت آزادى نداشتند

لحظه شهادت :
مرحوم شیخ طوسی و برخی دیگر از بزرگان ، به نقل از قول اسماعیل بن علی - معروف به ابوسهل نوبختی حکایت میکنند: در آن روزهائی که امام حسن عسکری علیه السلام در بستر بیماری قرار گرفته بود - که در همان مریضی هم به شهادت نائل آمد - به ملاقات و دیدار حضرت رفتم . پس از آن که لحظه ای در کنار بستر آن امام مظلوم با حالت غم و اندوه نشستم و به جمال مبارک حضرتش می نگریستم . ناگاه دیدم حضرت ، خادم خود را(که به نام عقید معروف و نیز سیاه چهره بود) صدا کرد و به او فرمود: ای عقید! مقداری آب - به همراه داروی مصطکی - بجوشان و بگذار سرد شود. همین که آب ، جوشانیده و سرد شد، ظرف آب را خدمت امام حسن عسکری علیه السلام آورد تا بیاشامد. موقعی که حضرت ظرف آب را با دست های مبارک خود گرفت ، لرزه و رعشه بر دست های حضرت عارض شد، به طوری که ظرف آب بر دندان های حضرت می خورد و نمی توانست بیاشامد. آب را روی زمین نهاد و به خادم خویش فرمود: ای عقید! داخل آن اتاق برو، آن جا کودکی خردسالی را می بینی که در حال سجده و عبادت می باشد، بگو نزد من بیاید. خادمِ حضرت گفت : چون داخل اتاقی که امام علیه السلام اشاره نمود، رفتم کودکی را در حال سجده مشاهده کردم که انگشت سبّابه خود را به سوی آسمان بلند نموده است ، بر او سلام کردم ، آن حضرت نماز و سجده را مختصر کرد. پس از پایان نماز عرض کردم که آقای من می‏فرماید شما نزد او بروید. در همین لحظه ، کنیزی صقیل نام نزد آن فرزند عزیز آمد و دست کودک را گرفت و پیش پدرش ‍برد. ابوسهل نوبختی گوید: هنگامی که کودک - که بسیار زیبا و همچون ماه نورانی بود موی سرش به هم پیچیده و مجعد است و ما بین دندانهایش گشاده است. - نزد پدر آمد، سلام کرد و همین که چشم پدر به فرزند خود افتاد، گریست و به او فرمود: ای سید اهل‏بیت خود مرا آب بده، همانا من به سوی پروردگار خویش می‏روم. آن کودک قدح آب جوشانیده را به دست خویش گرفت و بر دهان پدر گذاشت و او را سیراب کرد. آنگاه فرمود: مرا آماده کنید که می‏خواهم نماز بخوانم، پس آن کودک حوله ای را که در کنار پدر بود، روی دامان امام علیه السلام انداخت و سپس پدرش را وضوء داد. و چون حضرت ابومحمّد، امام عسکری علیه السلام نماز را با آن حال مریضی انجام داد، روی به فرزند کرد و فرمود: پسرم بشارت باد تو را که تویی مهدی و حجّت خدا بر روی زمین و تویی پسر من و منم پدر تو و تویی (م ح م د) بن الحسن بن علی بن محمد بن علی بن موسی بن جعفر بن محمد بن علی بن ابیطالب و پدر توست رسول‏خداص و تویی خاتم ائمه طاهرین و نام تو همنام رسول خدا است و این عهدی است به من از پدرم و پدران طاهرین تو صلّی الله علی اهل البیت ربّنا، انّه حمیدٌ مجید و در همان هنگام به شهادت رسید

تبیان زنجان*